تحلیلی در مورد مواضع آتی میرکاظمی

یکی دو هفته‌ی گذشته بود که انتخابات کمیسیون انرژی برگزار شد … میرکاظمی رای  نیاورد …

حالا برخی گمان می‌کنند که میرکاظمی دیگر خطری برای نفت ندارد … اما من فکر می‌کنم که  کاملاً  برعکس است …

دلایلی را نوشتم و در اختیار خبرآنلاین گذاشتم … منتشر شد … از این لینک بخوایند:

===============

پویا نعمت‌اللهی: انتخابات کمیسیون انرژی چندي قبل برگزار شد و میرکاظمی (وزیر معزول نفت) از سمت ریاست این کمیسیون کنار رفت.

کارشناسان مستقل و برخی رسانه‌های هوادار دولت، از این اقدام اظهار  خشنودی کرده و از همین فرصت استفاده کرده تا  نگاه دوباره‌ای به  کارنامه‌ی او در  مقام وزارت نفت و همچنین ریاست کمیسیون داشته باشند.

در این مجال، اصلاً قصد نداریم که کارنامه‌ی میرکاظمی را بررسی کنیم (هرچند این کارنامه، به هیچ روی نمره‌ی حداقل قبولی را هم نمی‌گیرد).

به هر حال شیوه‌های مدیریت او در تمامی حوزه‌هایی  که به «نفت» مرتبط می‌شود، حاکی از  عدم تسلط و اشراف او به این مقوله است (از قبیل حذف مدیران ریشه‌دار نفتی؛ پتروشیمی بیستون،  توقف سوآپ، راه‌اندازی‌های نمایشی فازهای پارس جنوبی و موارد متعدد دیگر در   دوران تصدی وزارت نفت؛ به گونه‌ای که حتی احمدی‌نژاد هم تاب تحمل او را  از دست داد).

به یاد داریم که بعد از برکناری میرکاظمی، عملاً وزارت نفت شاهد حضور  ۲  سرپرست و نهایتاً انتخاب وزیر بعدی بود.

 بدین ترتیب اوپک در طول «یک سالی» که ایران به عنوان رئیس آن سازمان انتخاب شده بود، تعداد چهار رئیس را به خود تجربه کرد!

بعد از دولت یازدهم، میرکاظمی از همان ابتدای معرفی زنگنه، و حتی بعد از کسب رای اعتماد از مجلس،  جبهه‌ی تهاجمی گرفت و بیش‌ترین مصاحبه را در مورد نقد عملکرد زنگنه با رسانه‌ها داشت.

 او طوری در مورد مدیریت و رفتار زنگنه در حوزه‌ی وزارت نفت صحبت می‌کرد که گویی خودش سال‌ها زمام  وزارت نفت را  برعهده داشته و  این وزارت‌خانه را در مسیر توسعه قرار داده است!

آمارهای بانک مرکزی در «تراز حساب‌های ملی» و محاسبات مربوط به «ارزش افزوده‌ در بخش‌های مختلف» حاکی است که   این ارزش افزوده‌ در بخش نفت برای سال ۱۳۸۸ (یعنی سالی که دکتر میرکاظمی سکان نفت را در اختیار داشت)  مصادف با  رشد منفی (نزدیک به منفی ۴ درصد) به نسبت دوره‌ی قبل از آن است.

اکنون دوران ریاست دکتر میرکاظمی به پایان رسیده است. اما برخلاف تمامی تحلیل‌های موجود، به نظر می‌رسد که اکنون وی می‌تواند نقش بسیار پررنگ‌تری را در مواجهه‌ی منتقدانه برعلیه وزارت نفت داشته باشد. به چند دلیل:

1 –  هم‌اکنون هیچ‌کدام از «لیدرها»ی مجلس، در عمل «رئیس کمیسیون» نیستند. مطهری، نادران، توکلی، پزشکیان  و … از این دسته هستند.

به بیان دیگر «جریان‌سازی»  الزاماً محدود به این نخواهد بود که یک نماینده حتماً «رئیس کمیسیون» باشد. دقت کنیم که هر نماینده به فراخور  شخصیت و نفوذ و امکان لابی‌گری خود  می‌تواند «جریان‌ساز» و «تاثیرگذار» باشد؛ از جمله میرکاظمی می‌تواند چنین نقشی ایفا کند.

2 –  هنگامی که میرکاظمی  در قامت «رئیس کمیسیون» باشد، لاجرم نمی‌تواند هر موضعی را  در ارتباط با وزارت نفت اتخاذ کند؛ چرا که این موضع؛ قاعدتاً «موضع کمیسیون» تلقی خواهد شد که ممکن است در داخل کمیسیون، جریان‌ها و یا نظراتی  مخالف  «آن موضع» وجود داشته باشد. بنابراین دست میرکاظمی  به عنوان «رئیس کمیسیون» تا حدودی بسته بود.

اما اکنون  وی  یک نماینده‌ی معمولی است و می‌تواند تمامی رفتارهای خود را طبق قانون داشته باشد  و هیچ محذوریتی هم در قبال «وجود اجماع» و یا «عدم وجود اجماع» پیرامون مواضع خود  احساس نکند.

بنابراین میرکاظمی در شکل فعلی خود می‌تواند در مورد همه‌ی امور وزارت نفت (طبق قانون) اظهارنظر  کند.  او می‌تواند به راحتی  از وزرا سؤال کند و قانع نشود و سؤال را به صحن بکشاند.

3 –  دکتر میرکاظمی حالا وقت بیش‌تری دارد. می‌تواند  بر روی زمینه‌های دلخواه خود تمرکز کرده و  با فراغ بال، نسبت به موضوعاتی که دوست داشته باشد، هر موضعی را اتخاذ کند. مسلماً  انتقاد از وزیر نفت، یکی از همین مواضع خواهد بود.  

4 –  میرکاظمی از حمایت مطلق یک خبرگزاری برخورار است. با شناختی که داریم، شکی وجود ندارد که آن خبرگزاری، خود را بالاتر از  نماینده‌ای چون میرکاظمی می‌داند.

از سوی دیگر بعد از خرداد 92  شاهد بودیم که هرگاه مواضع میرکاظمی در جامعه‌ی کارشناسی و  حتی عامه‌ی مردم جایی پیدا نکرده است، بلافاصله به سراغ همین خبرگزاری رفته است.

اکنون میرکاظمی با طیب خاطر  به انتقاد از وزارت نفت خواهد پرداخت؛ گو آن‌که  رسانه‌ی فوق  دائماً  در حال انتشار مستندات!! و  و مکاتبات و  مدارک فراوانی در رابطه با عملکرد وزارت نفت است و گویی به  منابعی در این زمینه متصل شده است.

6 –  بعید است میرکاظمی در  انتقاد از وزارت نفت به گونه‌ای عمل کند که بخواهد سؤال از  وزیر مربوطه را  به صحن علنی بکشاند؛ چرا که حسب تجربه  شاید مجبور به «قانع‌شدن» شود! ولی مسلماً در مهلت باقی‌مانده از عمر این مجلس، وزیر نفت را به کمیسیون خواهد کشانید.

به هر تقدیر میرکاظمی دست از وزارت نفت نخواهد شست. او  به همراه  حامیان مجلسی و رسانه‌ای خودش، منتظر اعلام  رای کرسنت هستند.

این‌جا بنا ندارم نظرات کسی را حذف یا تعدیل یا پنهان کنم. همه‌ی نظرات منتشر می‌شوند. اما به دیگران توهین نکنید. لطفاً سعی کنید آدرس ای.میل‌تان را درست بنویسید. چون اگر کسی برای‌تان پاسخی بگذارد؛ آن پاسخ، به آدرس تان ای.میل می‌شود.